Woehoe! Het is weer zo ver dat we iets speciaals gaan doen 🙂 we gaan The Subway lopen in Zion NP. Nee, dat heeft niks te maken met de welbekende broodjeszaak, die is daar ook zeker niet te vinden aan het einde van de route haha. Het is een wandeling die maar 80 mensen per dag mogen lopen en het uizicht is erg mooi!

Maar eerst nog even pluspunten voor het hotel. We hadden een heerlijk hoog bed, een boxspring. Dat heeft lekker geslapen zeg. We verwachten dan ook best wat van het ontbijt, omdat het hotel wat luxer is, maar dat valt toch wel mee. Het is hetzelfde eigenlijk als de hotels van de vorige dagen, enige pluspunt is dat ze hier croissants hebben! Eindelijk eens iets anders dan brood. Achteraf blijkt dat we de croissants alleen even in de toaster hadden moeten doen, ze waren namelijk super zacht en we zagen niet dat ze al waren open gesneden… Oeps. 😆 Achja, we hebben voor de afwisseling een lekker croissantje met thee op vanochtend!

Voordat we aan de hike gaan beginnen, moeten we eerst onze permits (toestemming) ophalen. Dat doen we bij Kolob Canyon, dat is ook onderdeel van Zion NP, maar dan een ander canyon-gedeelte in het park.

Ik dacht dat je vanaf hier naar de trailhead van the subway kan, dat kan ook wel, maar dat is de verkeerde trailhead. Je kan the subway namelijk van top-bottom doen of van bottom-up. Het verschil zit hem in de aanpak en de techniek. Via top-bottom moet je een wetsuit aan om te zwemmen in het koude water en rapellen (afzeilen aan een touw langs steile rotsen). Dat lijkt ons niet zo handig. De bottom-up methode is gewoon te lopen, dan loop je dezelfde weg in en uit, maar moet je wel af en toe tot je knieën diep door het water heen waden. Wij kiezen dus ook voor de bottom-up.

De bottom-up start wel onderaan de canyon ipv bovenaf. We moeten dus helemaal met de auto terug naar het dorpje vergin (ligt net voor springdale wat ligt bij de hoofdingang van de grote canyon) en daar een speciale weg volgen de canyon in, genaamd de kolob terrace road.

Als we parkeren bij de trailhead moeten we een speciaal briefje op het dashboard neerleggen om te laten zien dat we een permit hebben. Slim, dan kunnen ze bij de trailhead al zien of er mensen het pad op zijn gegaan zonder permit! Als dat zo is dan hoeven ze die mensen alleen maar aan te houden bij terugkomst.

Het begin van de trail is gelijk al erg zwaar! Je daalt ongeveer 120 meter af naar de bodem van de canyon waar de creek loopt. Het is geen goed onderhouden wandelpad. Sterker nog, ik denk helemaal niet onderhouden. Overal ligt los zand en losse stenen. Ik ga twee keer bijna onderuit en 1 keer lig ik languit op mijn buik, gelukkig net niet ver genoeg uitgegleden anders was ik zo 20 meter naar beneden door gegleden. Pff! Het was daar wel steil naar beneden, maar niet zo steil dat je echt vol zou vallen zeg maar. Je zou wel glijden en op een onhandige positie uitkomen, maar ik had veel geluk! 👍🏻

Eenmaal beneden aangekomen maken we foto’s van waar de route die we tot nu toe heben gelopen. Dat werd ons aangeraden omdat 80% van de mensen de weg terug niet meer kan vinden en daardoor uren loopt te zoeken.

Met getekende pijlen heb ik op m’n telefoon aangegeven waar we vandaan kwamen en een keer ook een foto gemaakt met mij wijzend waar we vandaan kwamen.

De hike zelf is behoorlijk zwaar, je moet veel klimmen en klauteren, af en toe bukken, soms door de rivier heen (we proberen zoveel mogelijk gebuik te maken van de stenen in de rivier en te hoppen van steen naar steen om niet nat te worden, het water is maar 10 graden namelijk).

Na zo’n 3,5-4 uur lopen komen we eindelijk aan bij de cascades (getrapte watervallen) die zich net voor the subway bevinden.

Volgens mij zijn deze cascades ook net als in Supai ontstaan door lijmsteen, stenen en takken die zijn blijven liggen na een flash flood. Dat groeit dan dicht. Nu kunnen we over de cascades heen lopen naar boven want dat is de weg naar the subway!

De rotsen hier zijn perfect halfrond geslepen. Hoe kan de natuur zoiets doen vraag ik me af? En ook niet aan één kant, maar aan beide kanten van het riviertje.

Het water is wel echt koud als je er langer dan 1-2 minuten in staat, maar om een foto te maken van het meest bijzondere uitkijkpunt moet je wel een minuut of 5 zien vol te houden. 😋

Hieronder zie je het laatste stukje van de wandeling ook in video (hij zou automatisch moeten starten vanaf 1:40, daar til ik de go pro op en neem ik hem mee naar the subway):

Het uitzicht is erg mooi! Dit is het officiële punt wat the subway wordt genoemd:

Ik heb mijn foto’s in RAW format opgeslagen. Dat betekent dat ik ze thuis makkelijk kan bewerken met photoshop om de kleuren iets bij te werken waardoor je de Subway iets helderder ziet dan de bovenliggende grond.

Dit is de achterkant van the subway, waar de top-bottum hikers vandaan komen.

Misschien dat ik die foto’s in de laatste blog (de overzicht blog) af heb, dan zal ik ze posten! Meestal maak ik de overzicht blog ook thuis pas, nadat ik alle foto’s heb bekeken en de mooiste heb uitgezocht. 🙂

Het is al 14:30 geweest als we klaar zijn met foto’s maken bij the subway. We hebben onze lunch al op, dus we starten langzaam aan met de terugweg. De zon gaat rond 19:00 onder en aangezien we in een canyon zitten zal het eerder gaan schemeren dan die tijd. We hopen dan ook rond dat tijdstip al wel in de auto te zitten.

Op de terugweg heb ik een paar keer een filmpje gemaakt met de go pro om te laten zien hoe mooi, maar ook hoe technisch de route is (klimmen en klauteren, van steen naar steen hoppen).

Rond 17:30 komen we aan bij het punt waar we voor het eerst door de rivier moesten. Ik herkende het niet gelijk, maar Pauline wel. Gelukkig maar! We pakken de telefoon erbij om de herkenningspunten op de va ochtend gemaakte foto’s te zoeken. Hoppa! We herkennen ons punt! 😁

Na een klein stukje op de foto’s lopen beginnen we weer aan onze klim naar boven. Gelukkig ging de klim naar boven zonder uitglijden, maar ik vind het qua hoogtevrees wel iets spannender dan vanochtend. We stoppen dan ook vier keer tijdens de klim zodat we niet met moeie benen blijven doorlopen.

Als we boven zijn geven we elkaar een high five! We hebben het gehaald!! 😁

Ik ben persoonlijk erg blij dat het is gelukt, het is een wandeling van 8 uur geweest! En dat terwijl de wandeling zelf maar 8 mile was.

Eenmaal bij de auto aangekomen pakken we een heerlijk koud flesje water en cola uit de koelbox. We doen even een kwartiertje rustig aan en gaan dan pas rijden naar het hotel in st George.

Omdat het toch al 18:30 is geweest willen we wel ergens iets gaan eten. We ruiken wel een beetje, dus een restaurant lijkt ons niet zo slim. 😆 Dan maar een fast-food keten. Hmm, maar welke? Je voelt hem al aankomen hè? Hoe beter The Subway Hike af te sluiten met een broodje Subway?! 😁

Pauline heeft haar standaard broodje Italian BMT en ik heb een signature wrap, die ook erg lekker is maar ze in Nederland helaas niet kennen.. Met erbij een grote beker frisdrank om de suikers weer aan te vullen.

Als we bij het hotel aankomen gaat de relax stand helemaal aan. We hadden van tevoren al een vermoeden goed ‘op’ te zijn, dus hebben we een hotel met jacuzzi op de kamer geboekt. Heerlijk! 😁 Dat is nog eens in stijl goed bijkomen! En slapen gaan we vanavond ook zeker goed doen, al is het maar omdat we zo moe zijn haha.

Morgen is alweer de laatste volledige dag die we in Amerika hebben. Jammer! De tijd vliegt weer eens voorbij! We gaan morgen nog naar een aparte rotsformatie in St George en daarna rijden we, via Valley of Fire, door naar Las Vegassssss. Tot morgen maar weer!