Morning! Op onze tent verpakking staat een foto van een vrolijk stel mensen dat net wakker lijkt te zijn. Nou, dat zijn wij niet 😂. Wat een flut matjes hebben wij om op te liggen. Gelukkig hebben we nog wat kleding om onder het matje te doen, anders was het helemaal bluh. Qua temperatuur ’s nachts valt het mij mee, zo’n 12 graden denk ik.

Het voordeel (of nadeel hoe je het ook ziet) van een tent is dat je het direct merkt als het licht wordt. En dat wordt het al rond 6:00! We lagen al om 20:00 ’s avonds in de tent, dus om rond 6:00 eruit te gaan vinden wij niet erg. Dan kunnen we lekker op tijd richting Beaver Falls! 😁

Als ontbijt hebben we bananen, muffins en nog een overgebleven wrap van gisteren, wat prima is want we willen natuurlijk niet teveel mee sjouwen!

De eerste activiteit van vandaag is het aanvullen van ons water bij een natuurlijke spring. Mensen hebben hier een staaf ingeslagen en er loopt continu water uit. Best handig en slim bedacht. Het ziet er net uit als een stukje van thunder rail mountain, die attractie in disneyland. Zo gethematiseerd, maar dan echt. Boven de spring zit een klein, natuurlijk dak waar cactussen op groeien. Het ziet er nep uit, maar het is echt. Ik vond de vergelijking daarom wel leuk gevonden. 😝

De campground is trouwens ook leuk ingericht. Overal ziet het er mooi groen uit, maar er zijn ook kleine bruggetjes gemaakt over het beekje.

We lopen door naar Mooney falls. Mooney falls kan je vanaf boven al erg goed zien, maar om naar Beaver falls te gaan moet je bij Mooney naar beneden klimmen. Ik hoor je denken, klimmen? Ja zekers. Helaas geen wandelpad of trappen, maar ladders, kettingen en klauteren. Er staan ook meerdere bordjes met de tekst: descend on own risk!

Links op bovenstaande foto zie je al een bordje: descend at own risk!

Ik vond het persoonlijk lastiger waar er geen kettingen waren (foto 2), dan heb je alleen rotsen om je aan vast te houden. Je ziet dus op de foto’s dat je echt helemaal van bovenaan de waterval tot onderaan klimt. Dat is zo’n 98ft (30m). Eenmaal beneden aangekomen is het uitzicht op Mooney ook erg mooi!

Vanaf Mooney is het twee mile lopen. Dat is 3,5 kilometer. Het pad zou redelijk eenvoudig te vinden moeten zijn, maar toch moeten we even zoeken. Je moet namelijk redelijk snel al door het water heen en vanaf de overkant het pad weer verder volgen. Dat is prima te doen als je waterschoenen aan hebt. Het water is lekker, blijkbaar verandert de temperatuur nooit en is het altijd rond de 22 graden Celsius. Ik heb m’n waterschoenen aangetrokken waar ik achteraf heel blij mee ben omdat ik geen blaren heb gekregen. Pauline heeft ze niet aan en is achteraf wat minder blij.. We dachten namelijk dat het beekje niet zo diep zou zijn, maar soms kwam het water tot mijn heupen.

Onderweg is werkelijk ontzettend mooi. Allemaal groen, bomen, struiken, vogels, salamanders en altijd water op de achtergrond. Het water is erg mooi! Continu mooi groen-blauw en overal kleine terrassen waar het water vanaf stroomt. Een terras is een kleine verdieping, soort mini waterval smal of breed, als je begrijpt wat ik bedoel. Als je het niet begrijpt dan hieronder een foto van wat we onderweg tegenkwamen en waarop je de terrassen (verdiepingen) duidelijk ziet. 😄

De weg naar Beaver is best lang. Het zou zo’n 2,5 mile zijn, maar het voelde langer. Dat kwam denk ik ook door de vele stops om foto’s te maken en ook een aantal stukken waar de route erg technisch werd (omhoog klimmen of met een ladder naar boven of beneden).

Volgens een Amerikaans stel dat we verderop spreken lijkt deze route erg op het landschap op Hawaii. Nou, als dit Hawaii is dat scheelt toch weer 6 uur vliegen haha. 😝 Maar het is erg mooi, heel anders dan de hike tot en met de campground. De paden zijn hier ook erg smal, dat lijkt er dus op dat er weinig mensen komen. Op de heenweg komen we dan ook maar 10 mensen tegen, voornamelijk omdat zij ons inhalen als wij nog foto’s staan te maken.

Onderweg nog een kleine hindernis die lekker meeveert als je er overheen loopt..

Het ontstaan van al die terrassen komt door de mineralen/stoffen die in het water zitten. Het water krijgt zijn groen-blauwe kleur door al het lijmsteen (limestone). Dat bindt ontzettend goed. Als er dan takjes ergens vast blijven zitten of losse stenen op de bodem liggen, dan zorgt het lijmsteen in het water ervoor dat als het water opdroogt dit verbonden wordt / bindt!

Net voordat we bij beaver falls zijn, zien we ook een ontzettend mooi, groen stuk met meerdere terrassen. Eerst dacht ik dat dit beaver falls was, maar ik had online gelezen dat je eerst langs een palmboom moet voordat je bij beaver bent. En die palmboom zijn we nog niet langs, dus dit is het nog niet. Daarom noem ik dit de Boeterfalls!

Net iets verderop komen we dan de palmboom ook tegen. Hoe die palmboom hier dan weer komt dat mag Joost weten.. Ik had op internet gelezen dat er een verhaal rond gaat dat die van bob marley komt, maar daar geloof ik niks van. 😂

Bij de palmboom kan je links (dan moet je door het water) of rechts (met ladders omhoog klimmen). We kiezen voor rechts, het bovenaanzicht lijkt ons wel mooi. En dat was het ook zeker! 😁

Heel mooi om al die terrassen zo groen-blauw gekleurd te zien.We dalen af tot beneden aan de falls waar we een tijd staan te kletsen met een leuk Amerikaans stel. Hij is IT manager en zij is therapeut, Pauline vindt het wel grappig dat zoveel mensen in de IT een partner hebben in de zorg. 😄Ook vanaf onder is beaver falls erg mooi!

Natuurlijk word ik uitgedaagd om een foto te maken op de waterval. Dus wat doen we dan? Juist!

Het ziet er volgens Pauline zo makkelijk uit om daar te komen dat ze het ook wel aandurft:

We starten met het teruglopen naar Mooney falls. Het leuke van de terugweg is dat je soms iets op een andere manier bekijkt dan de heenweg. Je ziet het natuurlijk vanaf de andere kant, maar soms zie je iets nieuws voor je gevoel. Deze foto is daar een geweldig resultaat van:

Cool hè? Helaas is niet alles mooi hier, de wandeling is toch wel zwaar en ik heb halverwege wel even een half uurtje nodig om even uit te rusten, suikers naar binnen te werken en bij te wateren (lang leve de camelbak). Het leuke is dat er overal op de route picknicktafels staan. Hoe zijn die hier dan weer gekomen? Ik heb geen idee. Ik denk per helikopter, het lijkt me niet dat iemand die via mooney falls naar beneden heeft gedragen haha.

Eenmaal terug bij Mooney falls blijven we hier ook nog even hangen.

Maar uiteindelijk moeten we er toch aan geloven en starten we met het klimmen en klauteren naar boven. Ik vond naar boven makkelijker dan naar beneden, dan kijk je al vooruit waar je je voeten moet neerzetten (omdat je hoofd er eerder is dan je voeten als je naar boven klimt… 😂).

De benen zijn al behoorlijk moe dus we rusten even uit bij de campground en vullen onze camelbaks weer bij de disneyland achtbaan.

Rond 16:00 gaan we richting Havasu falls. Boven bij Havasu falls staan de fry bread kraampjes. Met dat heerlijke eten in gedachten, lopen we met spierpijn bergop naar de kraampjes. Het voelt zwaarder dan gisteren, toen liepen we hier natuurlijk naar beneden ipv naar boven. Maar het resultaat mag er zijn. Ze hebben zelfs hot dogs en ijskoude cola. Als ik gisteren goed had gelezen was ik waarschijnlijk al wel eerder voor een blikje cola gegaan, het eten en het blikje cola smaakte heeeerlijk na al dat water.

Fry bread is een soort van deeg-brood achtig gefrituurde spul, wat een beetje zoet smaakt. Die calorieën gingen er wel in!

Tegenover ons komen 3 mensen zitten uit New Mexico en Californië. Als we vragen hoe lang het rijden was voor degene uit New Mexico naar supai dan zegt hij: “oh dat viel wel mee, maar 7,5 uur!”. Grappig die Amerikanen, of wij Nederlanders, ik klaag namelijk al vanaf 2 uur rijden in Nederland dat het ver is. 😝

Na het eten zien we ook bij Havasu falls een bankje staan. Leuk! We gaan er lekker op zitten om naar de waterval te kijken, maar ook naar alle mensen die aan het poseren zijn voor de waterval. Sommigen gaan zelfs nog zwemmen in het water, terwijl de zon al weg is en het al kouder aan het worden is. Brrr.

Zelfs vriendengroepen die zich in mijn ogen lekker vrouwelijk gedragen door 100 poses te maken voor de waterval en daarmee 100en foto’s te laten maken door de andere vrienden.

We spelen nog een spelletje bij de tent en hebben onderhand al onze jas of vest aangetrokken. Het is al wat frisser dan gisteren, ik hoop dat het vannacht gaat meevallen!