Goodmorning! Vandaag gaan we het paradijs Havasupai verlaten en gaan we richting het nationale park rijden.Het is vannacht uiteindelijk toch iets kouder geweest dan afgelopen nacht. We vinden het totaal niet erg om rond 5:45 al wakker te zijn, dan kan je tenminste in beweging komen om een beetje op te warmen! We pakken de spullen rustig in de tas gaan, trekken onze hiking schoenen weer aan en gaan dan richting het stadje Supai lopen.

Onderweg komen we nog meerdere keren native Americans tegen die de pack-mules naar de campground begeleiden. Je kan een pack-mule huren om je bagage van de auto naar het stadje of de campground te brengen. Kosten? 300 dollar. Hoewel het natuurlijk een luxe is om je spullen beneden gebracht te krijgen (en je dus meer mee kan nemen dan wanneer je alles in je tas op je rug meeneemt) vind ik de prijs toch behoorlijk hoog. Misschien doen ze dit om mensen te motiveren zo weinig mogelijk mee te nemen (minder afval etc).

Wat ook geen overbodige luxe is, is onze manier om Supai te verlaten! We willen per helikopter het stadje uit. Dat betekent dus wel dat je van de campground eerst naar het stadje moet lopen en vanaf daar 8 mile en een hoogteverschil van 400 meter kan besparen! Dat lijkt ons een erg goed idee! Enige nadeel: Alle locals en goederentransporten gaan voor. Jij moet dus wachten tot zij daarmee klaar zijn. De prijs vind ik normaal, 85 dollar per persoon.

Wij zijn rond 7:30 in Supai en schrijven onze naam op het papiertje op. Wij zijn al groepje nummer 20! Pfff. Moet je nagaan. Na ons druppelen er nog steeds mensen binnen, uiteindelijk zo’n 42 groepjes, die de helikopter willen nemen. Pas rond 9:30 komt er een local naar buiten met het officiële formulier om je naam op te zetten. Gelukkig geen mensen die moeilijk willen voordringen. De helikopter start rond 10:00 met vliegen. Wij dachten al wel rond 12:00 aan de beurt te zijn, maar er waren toch op de zondag notabene veel goederenvluchten. Veel mensen die aan het puffen en steunen waren (typisch Amerikaans, zij kunnen niet tegen wachten alles moet snelsnel).

Gelukkig zijn er in het stadje Supai 2 kleine winkeltjes waar je zelfs verse broodjes kan halen. We zitten lekker in de zon te wachten en bedenken ineens dat de dame waarvan wij de tent eigenlijk zouden huren onze tent misschien wel kon gebruiken! Zo gedacht zo gedaan, we lopen naar het tourist office en vragen het na. Ze willen de tent graag hebben, maar ze waren een tikkeltje chagrijnig dat we de tent niet gewoon op de campground hadden achtergelaten (scheelt hun weer lopen). Achja.. Wij zijn er tenminste ook vanaf.

Als je goed kijkt op de foto zie je een Schorpioen op het muurtje lopen! Ook zie je in Supai veel honden loslopen op zoek naar eten, ze schooieren veel bij de toeristen.

Rond kwart voor drie zijn wij aan de beurt om met de helikopter naar boven te gaan! Pauline heeft ontzettend veel geluk, die weet direct voorin plaats te nemen bij de piloot (daar is 1 stoel voor een passagier aanwezig), ik ga achterin zitten om de andere kant op te filmen.

In de filmpjes zie je al hoe snel het vliegen gaat. Binnen 5 minuten zijn we boven, waar we op de heenweg ruim 4 uur over gewandeld hebben! 😂 De piloot houdt volgens mij ook van dicht langs de randen vliegen als je de filmpjes terug ziet..

Aah en hoe lekker die autostoel weer zit! Heerlijk 😋!

Hoewel Supai in een zij-canyon ‘van’ de Grand Canyon ligt is het toch ruim 3 uur rijden naar de South Rim. Onderweg is niet superveel te zien, behalve veel lege en ruime uitgestrekte vlaktes.

Pauline wil graag nog even langs Flagstaff waar zij 4 jaar geleden heeft gestudeerd, maar gezien het tijdstip (bijna 6 uur), wil ik toch liever door rijden naar de Grand Canyon. We zijn behoorlijk moe en dan rijden we tenminste nog in het licht naar de Grand Canyon toe. Helaas redden we de zonsondergang in de Grand Canyon niet, maar met al het moois dat we de afgelopen dagen al hebben gezien is dat niet super erg.

We slapen vannacht in Grand Canyon Plaza hotel in het stadje Tusayan net voor het nationale park. Dat hotel ziet er wat ons betreft prima uit en ligt op nog geen 150 meter lopen van een Mexicaans restaurant waar we in augustus ook nog hebben gegeten. Bij Mexicaans eten moet je denken aan taco’s, wraps, bonen, mais, tomaten, gehakt en kip! Lekker! Maar geen koriander aub.

Maar ook Mexicaans bier! Een lekkere Corona gaat er wel in, maar wat is dat nu bij de tafel naast ons? Een omgedraaide Corona in een cocktail glas? Ik vraag aan de ober wat dat is, “Een Coronita Margarita”. Hmm, “Doe mij ook maar een Coronita Mark-arita!”. Hèhè, Pauline vindt het te flauw.😝

De Coronita Markarita

We lopen (ik rol) terug naar het hotel en gaan lekker op een zacht matras slapen. Dat wordt heerlijk bijslapen vannacht! Tot morgen waarbij je weer mooie foto’s van de Grand Canyon kan verwachten!