Dag 23: Grand Canyon NP – Phantom Ranch

Goedemorgen! Vandaag gaat de wekker ook weer vroeg, we moeten namelijk al om 06:45 op het park zijn. Wat we gaan doen wordt heel erg gaaf! We gaan namelijk per mule naar de bodem van de grand canyon, blijven daar een nachtje slapen en gaan dan de dag erna weer per mule naar boven! 😁 Genoeg actie vandaag!

Voor mij staat dit persoonlijk al een tijdje op de ‘bucketlist’. Ik heb het geluk gehad de Grand Canyon al een paar keer vanaf boven (vanaf de rim) te mogen aanschouwen, maar je wordt snel nieuwsgierig naar meer. Daarom ben ik al twee keer tot aan het ‘Ooh-aah-point’ gelopen, daar heb je al een beter uitzicht over de Grand Canyon zelf (zonder struiken/bomen die het uitzicht blokkeren), maar hoe dieper je gaat hoe meer het uitzicht verandert.

We melden ons op tijd bij een ronde mini ‘arena’ (een rondje waar de mules in kunnen staan) waar na een paar minuten ook de mules en rangers arriveren. Zoals we in Amerika zijn gewend krijg je eerst een praatje waarin wordt aangegeven welke risico’s er aan deze activiteit zijn verbonden en dat zijn er veel.. Er zijn in ieder geval nog nooit mensen gewond geraakt door een mule, alleen doordat mensen zelf ‘stomme of onhandige’ acties uitvoeren terwijl ze op een mule zitten. Dat klinkt in ieder geval geruststellend, maar mocht iemand zich nog willen bedenken vanwege hoogtevrees dan kan die nu nog meelopen met de manager en dan krijgt hij/zij het geld terug. Niemand doet dit, dus we zijn er klaar voor na nog wat instructies over de houding die je moet aannemen en het ‘gas geven’ op de mule. Voor het gas geven/bij benen krijgt iedereen een ‘motivator’, een zweepje die ze expres geen zweep noemen omdat dat te negatief klinkt.*

Ons gezelschap bestaat uit ons drieën, een gezin van vijf en een stel die al kleinkinderen hebben. Alle acht uit de Verenigde Staten. Daarnaast gaan er twee wranglers mee, je kan ze ook wel rangers noemen, die ons en de mules de komende twee dagen gaan begeleiden. Ik krijg als mule Lucy toegewezen, Pauline Dusty (grappig zo heet onze robotstofzuiger ook haha) en Annette Rusty (wat overigens niks met de naam heeft te maken maar met de kleur). Lucy is behoorlijk groot en is een beetje breed… Maar ze is niet zwanger wordt ons al verteld, want mules kunnen niet zwanger worden vanwege een chromosoon die ze teveel hebben. Over mules gesproken: wie het nog niet weet, mules zijn een kruising tussen een paard (vr.) en een ezel (man.).

Na kennis te hebben gemaakt met de wranglers Yvonne en Jason gaan we, off we go! We gaan per mule de Grand Canyon in via de Bright Angel Trail naar Phantom Ranch. Een luchtfoto + kaartje maken duidelijk welke route we vandaag nemen:

Ik heb mijn Go Pro via een paar banden op mijn borst zitten, dat is handig want dan kan die niet afvallen en heb ik mijn handen vrij tijdens het filmen/foto’s maken. Tussendoor wordt ons veel verteld en af en toe wordt de naam van een mule geroepen: ‘Motivate luccyyyyyyy!’, dan moet ik dus Lucy aansporen door te lopen omdat er een te groot gat zit tussen mij en Pauline die voor mij rijdt. Cowboy style dit hoor! Af en toe maken Jason en Yvonne ook wat kreten om de mules aan te sporen, variërend van ‘yiiiihaaa’ tot ‘yeeeeaaahhh, gogogogooo’. Wij vinden het geweldig. 😁

Pauline op Dusty

Annette op Rusty

In de filmpjes zal het je opvallen dat als we de mules stil zetten we de mules naar de afgrond/canyon laten kijken. Dit moeten we doen van de wranglers om ze te tonen waar ze niet vanaf willen stappen… Groot gelijk!

Redelijk aan het begin nog komen we door ‘Echo Canyon’, de rangers doen het een paar keer voor en ik probeer het na te doen maar dat lukt niet echt. Pauline geeft nog aan dat ik hoger moet, lage tonen weerkaatsen niet goed genoeg.

We maken tussendoor een aantal keer halt en bij Indian Garden stappen we af en gaan we lunchen. Dit is echt een oase midden in de woestijn. Ontzetten groen, er stroomt hier een beekje met helder water (waar iedereen natuurlijk in of omheen zit vanwege de koelte) en veel schaduw vanwege de hoge bomen. We mogen niet te lang pauzeren want het wordt vandaag 45 graden celsius in Phantom Ranch, dus we moeten doorrijden om geen last te krijgen van de warmte.

Na Indian Garden rijden we door een soort canyon heen, dit wordt ook wel ’the narrows from indian creek’ genoemd, the narrows, klinkt als the narrows in Zion NP! En wat een uitzichten onderweg zeg… Gaaf he Lucy?! Maar Lucy reageert niet want die ziet dit zowat 2x per week.

Onderweg komen we langs de ‘Oh Jesus corner’, een bocht langs een van de steilste kliffen op deze trail. En ja, het is wel diep ja! Zie de eerste 30 seconden van het filmpje:

Wat ook gaaf is, is dat de wandelpaden hier constant in beweging zijn. Door landverschuivingen vagen wandelroutes soms weg en moeten ze opnieuw worden uitgehakt of opnieuw worden gehakt op een totaal andere plaats. Ik heb niet zo 1,2,3 een voorbeeld, maar misschien zie je het wel in een van de filmpjes bij de Devils backbone.

Dan bereiken we het eerste uitkijkpunt op de Colorado rivier. We zijn al bijna 1 mijl verticaal gezakt (a 1666 meter).

Er zijn in de Grand Canyon twee bruggen over de Colorado rivier heen. Wij gaan via de black bridge (de tweede) over de rivier, dit aangezien de silver bridge uit losse houten planken bestaat en de mules dat een beetje spooky vinden.

We komen aan in Phantom Ranch. Er is hier een office, een restaurantje (kantine) en iets van 10 cabins met airconditioning. We worden opgewacht door de manager van Phantom Ranch die voor iedereen ijswater heeft en ons eerst onder de tuinslang zet om even af te koelen. Het is ook echt heel erg warm hier! De wranglers laten de paarden afkoelen en wij krijgen de sleutel voor de cabins. De airconditioning staat al aan, heerlijk! We eten en drinken de rest van ons lunchpakket nog op en Pauline en Annette gaan nog even in een beekje zitten in de buurt van de cabin.

Zoals je ziet dus een totaal andere blik op de wanden van de grand canyon als je beneden bent. Het lijkt eigenlijk helemaal niet zo hoog als je op de onderste twee foto’s kijkt.

We kunnen hier in Phantom Ranch ‘gewoon’ douchen en water uit de kraan drinken. In de jaren 1930, wederom tijdens de grote depressie, zijn er waterleidingen aangelegd vanaf de noord-rim naar beneden en richting Indian Garden om de Grand Canyon van drinkwater en elektriciteit te voorzien. Ik had de airco namelijk niet verwacht, maar gezien de elektriciteit hier kan dat dus gewoon… 😅

Om vijf uur worden we verwacht voor steak dinner! Dit in de kantine van Phantom Ranch. Het is erg gemoedelijk, we zitten met alle tien aan tafel, praten over van alles en nog wat en het is echt een family table dinner expierience: eten in grote bakken wat je aan elkaar doorgeeft, etc. Doug (de man die in Palm Springs woont) en ik praten over van alles en nog wat en de dames praten vooral met het gezin van 5. Na het eten spelen we een potje Boonanza buiten aan de picknicktafel, onderhand is de zon achter de canyonwand verdwenen en zijn we gewend aan de temperatuur a 38-40 graden. Om half 8 wonen we nog een praatje bij van een ranger die hier ook verblijft. Er zijn zo’n 25 luisteraars gekomen, maar sommigen vertrekken tijdens het praatje. Het was ook niet zo’n heel interessant praatje (over hoe je de Grand Canyon kan beschermen zodat mensen over 100 jaar nog steeds dezelfde ervaring hebben als wij) en als je al moe bent is het lastig om goed wakker te blijven.

Als het praatje klaar is, lopen we in het donker met een zaklamp terug naar de cabin. Als we bijna klaar zijn om in bed te duiken bedenk ik me nog snel om even buiten te gaan kijken naar de sterren. Wow! Wat een uitzicht zeg! Vanwege het licht dat bij de kantine vandaan komt is het niet goed op de foto te zetten, maar we zien zeker weten de nevel/wolken van de melkweg midden door de sterrenhemel lopen. Wat ook logisch is want er is zowat geen lichtvervuiling hier in het midden van de Grand Canyon!

Tja, niet veel te zien op bovenstaande foto hè? 😂 Ik heb er een paar filters overheen gegooid. Een foto heb ik voor de cabin gemaakt, de andere er achter:

Beter toch? 😝

We gaan lekker slapen. Morgen gaan we rond half 7 ontbijten in de kantine en vertrekken we daarna terug naar boven. Yihaaa en tot dan! 🤠