“Gooo Lucy! Yihaa!”. Zo voelde het vannacht nog na, net alsof je een paar uur in een boot hebt gezeten haha! Heel grappig. Hoe moe je ook denkt te zijn van het mule-rijden, om de een of andere reden kan ik vannacht niet goed slapen. Maar goed, het maakt niet heel erg uit want als de wekker gaat voelen we ons niet moe.
Als eerste zetten we de rugzakken neer bij de wranglers. Net als gisteravond gaan zij weer niet mee eten in de kantine. Ik denk dat het hier niet gebruikelijk is om met de groep mee te eten, maar ik vind het wel vreemd.

Het ontbijt is in de all-you-can-eat style net als in hotels, maar natuurlijk niet super uitgebreid aangezien we op de bodem van de Grand Canyon zitten! De pannenkoekjes die ze met het ontbijt serveren zijn erg mini, nog geen 8cm en aangezien we een hongerige hiker (nee niet ik 😄) aan tafel hebben zitten zijn ze zo op. Vanwege de all-you-can-eat worden ze wel snel weer aangevuld, in totaal gaan er denk ik wel 60-70 pannenkoekjes doorheen voor 9 mensen haha.

Met de buik goed gevuld en genoeg gedronken, gaan we naar de mules toe. Ze staan er weer alle tien en ze zien eruit alsof ze klaar zijn om te vertrekken! We stappen op en gaan op weg naar de Colorado River en daarna omhoog via de South Kaibab Trail. Deze trail is een paar mijl korter dan de Bright Angel Trail, maar daardoor (aangezien je ongeveer hetzelfde hoogteverschil hebt) een stuk steiler. De uitzichten zijn weer grandioos, kijk maar weer mee via de Go Pro:


Net zoals gisteren rijden de twee wranglers weer mee. Dit keer zijn ze gewisseld en rijdt Yvonne voorop en Jason achterop. Annette en ik zijn gewisseld, dus Pauline rijdt voorop gevolgd door Annette en daarna ik. Achter mij rijdt Jason. Jason is een echte chitchat, positief bedoeld, hij praat over van alles en nog wat en ik kan letterlijk alles aan hem vragen. In de filmpjes van vandaag hoor je mij dus veel met Jason praten. Wat ook echt grappig is, Pauline ik en Jason hebben het op een gegeven moment over doopnamen, dus we vragen wat zijn volledige naam is: ‘Jason Cassanova’.

Hier worden we ook door de packmules ingehaald, die er zo’n uur korter over doen dan wij:

Pauline en Annette vragen aan Jason waarom mules vandaag geen ‘borstgordel’ om hebben. Jason geeft aan dat een mule zo’n grote buik heeft dat dat bij een mule niet nodig is als je heuvelop gaat, het zadel kan namelijk niet naar achter eraf vallen. Bij een paard zou dit wel moeten, daar gaan de eerste twee minuten in ieder geval over. Rond minuut 6:05 (filmpje hieronder) zien we de pack mules net de brug over de colorado river lopen. Ik heb de camera niet goed gedraaid, maar soms zie je met het bewegen net een stukje van de rivier. Jason maakt nog een oerkreet om te laten horen dat wij hier boven rijden, maar de wranglers van de pack-mules reageren niet terug met een schreeuw haha. 😝

In het volgende filmpje zijn we alweer iets hoger aangekomen, de omgeving kleurt hier iets groenen vanwege de struiken die hier in de schaduwzijde groeien. Jason praat over de packmules (de mules die Phantom Ranch bevoorraden) die vroeger met een hard-koord aan elkaar waren gebonden. Dit touw brak niet, dus als een mule struikelde en naar beneden viel, ging de hele trein aan mules mee naar beneden… Tegenwoordig zijn ze vastgebonden met een zacht-koord, dat breekt onder het gewicht van een packmule. Een paar mannetjes mules hebben dit door en als ze geen zin hebben om te gaan lopen dan laten ze het koord gewoon breken en stoppen ze; behalve als ze achter een vrouwtjesmule lopen die ze leuk vinden! Dus daarom worden die mannetjesmules alleen meegenomen als packmule als ze achter een ‘vriendinnetje’ in het treintje worden geplaatst. 😂

We stoppen op een uitkijkpunt waarbij door Yvonne toelichting wordt gegeven over het uitzicht. In de tussentijd zie je Jason rechts van mij staan die alles aan het aanwijzen is. Veel bulten in de canyon (bergen/heuvels hoe je ze wil noemen) hebben godsdienstige namen gekregen, vooral namen uit het midden-oosten. Dit aangezien een van de eerste expedities in de Grand Canyon is gefotografeerd door een fotograaf die een link met het midden-oosten had en het mooi vond dat mensen van over de hele wereld de namen zouden ‘herkennen’.

Onderweg zien we nog Turkey Vultures rondvliegen, midden-grote roofvogels, die aan het cirkelen zijn omdat ze een ‘slachtoffer’ hebben gevonden. Aan het begin van het filmpje zie je hoe ver we horizontaal, maar ook verticaal nog moeten gaan tot we aan de rim zijn (eerste 30 seconden, rechtsbovenin). Het wandelpad is erg mooi, vooral na de vijfde minuut net voordat Jason en Yvonne over de Turkey Vultures beginnen te praten:

In het zevende filmpje komen we op de wandelroute/muleroute Nederlanders tegen (3:00), die ons uitgebreid staan te fotograferen, maar waar Jason erg om moet lachen. Vooral omdat wij natuurlijk Nederlands zijn, maar ook omdat hij tegen ons telkens ‘Super Awesome’ zegt! Blijkbaar zeggen Nederlanders en Duitsers hier vaak ‘Super!’ als hij vraagt hoe het met ze gaat als hij iemand tegen komt tijdens het muleriden. ‘Super!’ is niet iets wat je zegt in het Engels, meestal zeg je eerder ‘Fine’, ‘Good’ of ‘Awesome’. Daarom vindt hij het zo leuk en reageren wij telkens met ‘Super awesome’ als hij ons iets vraagt haha.

In filmpje acht zijn we echt alweer bijna boven… We komen op 3:15 bij het ‘Ooh Aah Point’, het punt tot waar ik ben gekomen met wandelen de voorgaande keren dat ik in Grand Canyon NP was. Valt het je op dat de rotsen daar wat meer gelig zijn geworden?

Vanaf minuut 7:00 zie je in het negende filmpje de laatste switch backs van de South Kaibab trail en zie je de laatste haarspeldbocht voordat we boven zijn. In totaal hebben we zo’n 5 uur en driekwartier gedaan over de rit de Grand Canyon uit.

Vanaf de stallen worden we met een shuttlebus terug gebracht naar de Bright Angel lodge, zo’n 8 kilometer verderop. We geven de regenponcho af en mogen als souvenir onze oranje ‘Grand Canyon mule bags’ en ‘Spaanse wijn/waterzak’ houden, leuk aandenken die thuis waarschijnlijk nog wel op mijn USA bord komt te hangen. 😃 Ook wisselen we nog e-mailadressen uit met de mede-mule-reizigers zodat we thuis nog wat foto’s en filmpjes kunnen uitwisselen. Altijd handig!

Op de weg naar het hotel gaan we nog even langs de gele M om te eten. Daar komen nog twee Nederlanders binnenlopen die ons zien met de paardrijdbroek aan. Grappig genoeg vragen ze aan ons of we het rijden leuk vonden, we reageren natuurlijk met een volmondige ‘ja!’ en meteen begint ze te praten over haar dochter die ernaast staat en ook wil paardrijden maar dan per se wil draven/galopperen, maar dat niet op een mule wil doen (kuch,verwend,paardenmeisje,kuch) en laten het maar gaan, ze zullen vast niet begrijpen dat de enige tochten die je hier kan doen buiten het park zijn of op het park met een mule (rim-ride en/of de ride die wij hebben gedaan van 2 dagen naar de bodem van de GC). Dat laten we maar even buiten scope.
Mocht je deze rit ooit zelf willen maken, reserveer dan vroeg! Vanaf 2019 zal dit gaan via lotery, oftewel je moet je vroeg van tevoren inschrijven en als je wordt ingeloot dan pas mag je de ride boeken.

Als we bij het hotel zijn krijgen we een kamer op de begane grond. Heerlijk! Dit hotel (Red Feather) heeft geen lift, dus dan moet je met de koffer die-aan-het-einde-van-de-vakantie-steeds-zwaarder-wordt de trap opzeulen en dat willen we echt niet meer na die mule ride haha! We doen de zwemkleding aan en gaan in de hot tub naast het zwembad zitten. Lekker relaxen en rustig aan doen is het thema van de middag! We eten ’s avonds bij de Mexicaan (mmm!, aanrader in Amerika!) en rijden dan nog even met de Subaru terug naar het park om wat souvenirs te halen in de officiële gift stores. Pauline koopt een hele leuke waterfles en ik een houten fotolijstje met daarop vergulde mules incl passagiers, leuk om daar thuis een foto in te zetten van ons drieën.

Voldaan gaan we terug naar het hotel en vallen we als een blok in slaap…. Morgen wordt helaas een reisdag en overmorgen reizen we alweer terug naar Nederland. Balen, maar het is niet anders! Ik kijk nog even aan wat ik met de laatste 2 dagen ga doen, waarschijnlijk combineer ik deze tot 1 blog inclusief de eind-statistieken. Groeten!